Endotracheale tube

Narcose:Intubatie via een endotracheale tube is de meest gebruikte luchtweg tijdens algehele anesthesie.

Patiënten kunnen om verschillende redenen een endotracheale tube nodig hebben. Een endotracheale tube is nodig om een ​​patiënt mechanisch te beademen (of om voor hen te ademen door een machine). Elke ademhaling wordt in de endotracheale tube en in de longen geduwd. Een endotracheale tube is ook nodig als een patiënt bewusteloos is of een hersenletsel heeft. De hersenen regelen de reflex in de luchtwegen die verstikking voorkomt wanneer we slikken of eten. Deze reflex wordt de kokhalsreflex genoemd. De bovenkant van de luchtpijp heeft een speciale opening die de epiglottis wordt genoemd. Wanneer we voedsel doorslikken, sluit de epiglottis om te voorkomen dat voedsel de luchtpijp binnendringt. Wanneer patiënten zwaar verdoofd zijn, bewusteloos zijn of een hersenletsel hebben, is deze beschermende reactie vaak verstoord. Zonder kokhalsreflex zou er speeksel in de luchtpijp terechtkomen. Dit wordt aspiratie genoemd. Aspiratie is een ernstige complicatie en een van de oorzaken van longontsteking. Een minder voorkomende reden om een ​​patiënt te intuberen, is om de luchtwegen open te houden. Dit wordt het vaakst gezien bij patiënten met tumoren of gezwellen in de nek of bovenborst. De gebruikelijke route voor het inbrengen van een endotracheale tube is via de mond. Dit wordt een orale endotracheale tube genoemd. Minder vaak wordt de endotracheale tube via de neus ingebracht. Dit wordt een nasale endotracheale tube genoemd.

Een zachte donutvormige ballon bevindt zich rond de buitenkant van de endotracheale tube. De manchet wordt opgeblazen met lucht en dient twee doelen. Ten eerste vermindert het het aantal orale secties dat via de buitenkant van de tube naar de longen kan reizen. Dit is belangrijk omdat het inbrengen van een endotracheale tube in de luchtwegen de epiglottis in een open positie "wigt". Hoewel de manchet de hoeveelheid secreties die de longen kan binnendringen vermindert, voorkomt het dit niet volledig. Om deze reden lopen patiënten die aan de beademing liggen het risico om longontsteking te ontwikkelen door secreties. De tweede reden voor de manchet is om te voorkomen dat mechanische ademhalingen uit de longen lekken rond de tube. Wanneer we een patiënt een ademhaling geven met de beademing, willen we dat de ademhaling in en uit de tube gaat. Zonder manchet zou de ademhaling in de tube gaan, maar een deel ervan zou rond de manchet ontsnappen voordat het de longen zou kunnen bereiken. Zolang de patiënt een endotracheale tube heeft, moet de manchet worden opgeblazen. Een opgeblazen manchet voorkomt dat de patiënt kan spreken. Spreken ontstaat wanneer we lucht uitademen via de stembanden, waardoor ze gaan trillen. Omdat de manchet de luchtstroom rond de buis blokkeert, is spreken niet mogelijk. Zodra de buis is verwijderd (extubatie genoemd), kan de patiënt spreken. De stem kan hees klinken en de patiënt kan de eerste paar dagen last hebben van keelpijn.

Omdat de manchet op de beademingsbuis alleen (niet voorkomt) dat afscheidingen voorbij de manchet komen, hebben we een aantal andere strategieën die deel uitmaken van de routinepraktijk: Speciale beademingsbuizen, subglottische drainagebuizen genoemd, worden gebruikt met een lage continue zuigpoort boven de manchet. Dilignet mondverzorging om het aantal orale bacteriën te verminderen. Chloorhexidine mondverzorgingsroutine tweemaal per dag om het aantal orale bacteriën te verlagen. Dagelijkse beoordeling van gereedheid/poging om sedatie te verminderen. Dagelijkse beoordeling van gereedheid/poging om spontaan te ademen (zonder ondersteuning van de beademingsmachine). Vroege voeding binnen 24-48 uur, tenzij gecontra-indiceerd. Routinematige verhoging van het hoofdeinde van het bed.

Endotracheale tubes (ETT) zijn een essentieel en bekend element van de anesthesiologiepraktijk. De aanwezigheid van een ETT zorgt voor doorgankelijkheid van de luchtwegen, maakt zuurstofvoorziening en ventilatie mogelijk, maakt het mogelijk om afscheidingen af ​​te zuigen, verlaagt het risico op aspiratie van maaginhoud of orofaryngeale afscheidingen en vergemakkelijkt het gebruik van inhalatieanesthetica.

Het meest gebruikte ETT-materiaal is polyvinylchloride (PVC), een transparant plastic dat visualisatie van uitademingscondensatie ("adembeslaan"), afscheidingen en andere vreemde materialen in de buis mogelijk maakt. PVC is een semi-rigide materiaal bij kamertemperatuur, maar relatief flexibeler naarmate het opwarmt na plaatsing in de luchtpijp, wat eenvoudige manipulatie van de buispunt tijdens intubatie mogelijk maakt en het risico op mucosale ischemie na plaatsing vermindert. Hoewel niet zo vaak gebruikt, zijn ETT's van andere materialen, waaronder nylon, siliconen en teflon, ook verkrijgbaar in de Verenigde Staten.

De grootte van een ETT geeft de binnendiameter van het lumen in millimeters aan. Beschikbare maten variëren van 2,0 tot 12,0 mm in stappen van 0,5 mm. Voor orale intubaties is een 7,0-7,5 ETT over het algemeen geschikt voor een gemiddelde vrouw en een 7,{{10}},5 ETT voor een gemiddelde man. De juiste tubemaat is echter een multifactoriële klinische beslissing op basis van de lengte en het gewicht van de patiënt, het type procedure of operatie en de aanwezigheid van long- of luchtwegaandoeningen. Voor nasale intubaties is een vermindering van de maat van 0,5-1,0 mm geschikt. De lengte is recht evenredig met de ETT-maat. Nasotracheale tubes zijn ongeveer 2 cm korter dan orotracheale tubes. Omdat anatomische variaties van trachea's moeilijk te voorspellen kunnen zijn, moeten verschillende maten ETT direct beschikbaar zijn voorafgaand aan de intubatie. De juiste pediatrische sondemaat kan worden berekend met behulp van de formule ID=leeftijd in jaren/4) + 4. Een maat van 6,0 ETT zou bijvoorbeeld over het algemeen geschikt zijn voor een 8--jarige patiënt.

Het patiëntuiteinde, ook wel het distale of tracheale uiteinde genoemd, wordt in de luchtpijp geplaatst en heeft doorgaans een opblaasbare manchet, die een afsluiting biedt die aspiratie van maaginhoud voorkomt en luchtlekkage tijdens positieve drukbeademing vermindert. Een manchet wordt opgeblazen via de pilotballon, die zich aan het machine-uiteinde (of proximale uiteinde) van de ETT bevindt. De pilotballon is verbonden met de manchet door een pilottube die over de gehele lengte van de ETT loopt en een eenrichtingsklep bevat die de inflatie van de manchet handhaaft nadat de opblaasspuit is verwijderd. Over het algemeen worden tubes met manchet gebruikt bij patiënten ouder dan 6 jaar. Endotracheale tubes kunnen afgeschuind of niet-afgeschuind zijn. Een afschuining zorgt voor een betere visualisatie van de glottis vóór de ETT-punt, terwijl deze gemakkelijker door de stembanden kan passeren. Bij orotracheale tubes is de afschuining naar links gericht en staat deze op een hoek van 45 graden.

HangZhou Trifanz Medical Device Co., Ltd is gevestigd in het levendige bio-industriële park van LinPing, Hangzhou. Het park heeft een prachtige omgeving en handig vervoer. Het grenst aan Shanghai, Ningbo en andere belangrijke havens. Het bedrijf is een geïntegreerde onderneming voor wetenschappelijke en technologische innovatie, voornamelijk actief in onderzoek, ontwikkeling, productie en verkoop van medische katheters op het gebied van beademing, anesthesie en ernstige ziekten. Het heeft een eigen R&D-team: een groep professioneel en technisch personeel met bijna 20 jaar ervaring in de industrie; eigen De productielocatie: 1000 vierkante 100.000 GMP schone werkplaatsen; onder de werknemers van het bedrijf is meer dan 80% van het personeel van hogescholen en universiteiten verantwoordelijk voor de productie- en operationele activiteiten van het bedrijf in strikte overeenstemming met nationale en internationale vereisten om de cloudoperatie van het kwaliteitsmanagementsysteem uit te voeren, de CE-, ISO13485-systeemcertificering te hebben doorstaan; kan OEM / ODM-services leveren.